Parafrazując słowa wypowiedziane przed kilkudziesięciu laty można by powiedzieć: ”14 kwietnia 2010 skończyła się w Polsce żałoba narodowa.” Żałoba, która oficjalne trwa nadal i zakończyć ma się dopiero 18 kwietnia. Zamiast niej rozpoczął się spór, protest, sprzeciw, manifestacja i wiele wypowiedzi, które nie powinny mieć w ogóle okazji, by zostały wypowiedziane.
Dlaczego nie dane nam było uczcić pamięci ofiar, które zginęły w tragicznym wypadku 10 kwietnia pod Smoleńskiem? Jedna decyzja, która tak drastycznie podzieliła naród pogrążony w żałobie, decyzja która sprawiła, że rozpoczęły się protesty, demonstracje, narodziło się oburzenie i zacietrzewienie.
Nie mnie oceniać słuszność podjętej decyzji. Zapadła ona już nawet nie wiadomo z czyjej inicjatywy. Pierwsze głosy mówiły o propozycji Dziwisza przyjętej przez rodzinę, obecnie Kościół ogłasza, że to była decyzja rodziny, na którą zgodził się kardynał Dziwisz właśnie. Prawdy pewnie się już nie dowiemy, jedno jednak jest pewne – decyzja zapadła i jest ona nieodwołalna.
Decyzja, która niestety dzieli polskie społeczeństwo i ciężko się temu dziwić, a która moim prywatnym zdaniem była inicjatywną kardynała Dziwisza. Bardzo nieelegancka jest późniejsza wypowiedź Dziwisza, który „dziwi się decyzji rodziny” podczas gdy kilka godzin wcześniej ogłasza wiadomość o miejscu spoczynku pary prezydenckiej dając do zrozumienia, że Wawel jest miejscem najwłaściwszym i propozycja właśnie tego miejsca na pochówek została przez rodzinę przyjęta.
Organizowanie protestów niczego jednak nie zmieni, a jedynie pokazuje jak łatwo jest nas, jako naród, „wyciągnąć” z jakiejkolwiek żałoby, zadumy, szoku po stracie tak wielu osobistości.
Zapomnieliśmy chyba, że ofiarami tego tragicznego wypadku było 96 osób, nie tylko sama para prezydencka. Manifestacje, okrzyki pokazują tylko naszą słabość, nie umiejętność oceny sprawy z pewnego dystansu i niestety, brak klasy. Nie odbył się jeszcze ani jeden pogrzeb ofiar tego tragicznego wypadku, a my już zdążyliśmy wyjść z szoku po nim i mamy już na tyle siły, chęci i woli działania by organizować protesty. Szkoda, że nie mogliśmy dostać tego wytchnienia do końca tygodnia, że tak szybko można było podzielić naród i obudzić go do działania ale zupełnie innego niż do tej pory. Zamiast zrywu jedności, współczucia i zadumy, mamy zryw sprzeciwu i podziału. Tego chyba nie chciała by ani jedna z tragicznie zmarłych 10 kwietnia osób.
Szkoda tej zadumy, jedności i łez wielu osób. Szkoda tej śmierci 96 osób, jednak do niczego dobrego nie będzie ona w stanie doprowadzić. Wbrew temu co, na co początkowo liczyliśmy prawie wszyscy.
Popularity: 12% [?]
Comments
Powered by Facebook Comments