Jeśli ktoś ma jeszcze wątpliwości i zastanawia się nad słusznością powołania w słynnej reformie szkolnictwa gimnazjów polecam „Galerianki”. Tam w pigułce widzimy do czego prowadzi wysyłanie dzieciaków do nowej szkoły, w której to rzekomo są oni już dorośli.
Jest nawet w tym filmie zdanie, w którym Milenia zwraca się do swojej koleżanki mniej więcej słowami „Ubierz się jakoś (w domyśle bardziej wyzywająco), nie jesteś już w podstawówce”… No tak, gimnazjaliści są przecież już tacy dorośli, nie są już w podstawówce więc w domyśle można im więcej, a może nawet i wypada, żeby robili więcej?
Stworzenie gimnazjów doprowadziło do wprowadzenia podziału nastolatków, którzy zamiast swoje wybuchy buntu i manifestowania dojrzałości manifestować w liceum zaczynają robić to właśnie w gimnazjach.
W końcu skończyli już podstawówkę i nie są już dziećmi! Czyż nie?
Dlaczego nikt nie pomyślał o tym psychologicznym aspekcie, gdy wpadł na świetny pomysł stworzenia gimnazjów? Gimnazjalistom wręcz jeszcze ciągle powtarza się frazę „nie jesteście już w podstawówce, zachowujcie się”.
Więc tak oto nasi gimnazjaliści zapamiętują sobie to bardzo dobrze – nie jesteśmy już w podstawówce, nie jesteśmy dziećmi możemy więcej. Czy w tym „więcej” mieści się też coraz bardziej szerząca się agresja?
Czy nie możemy chociaż po części właśnie gimnazjów winić za to, że poczucie dorosłości tak młodych ludzi wyzwala w nich pokłady agresji, które do tej pory nie pojawiały się u 13-latków?
Pewnie w pewien sposób się to ze sobą wiąże – okres dojrzewania, niespożyte pokłady energii, chęć zaimponowania swoim rówieśnikom i do tego jeszcze świadomość bycia „już” w gimnazjum.
Pozostaje jeszcze kwestia dodatkowa – teraz ta agresja pojawia się jeszcze wśród 13 letnich dziewczyn.
Bulwersuje to dziwi w sposób szczególny, ponieważ zawsze kobiety, dziewczyny są odbierane jako ta łagodniejsza część społeczeństwa.
Bardziej razi i oburza agresja u nich niż u mężczyzn czy chłopców. Jednak skoro w innych dziedzinach życia zrównały się zadania kobiet i mężczyzn, ich role w społeczeństwie dlaczego dziwimy się kobiecej czy dziewczęcej agresji?
Czy te dziewczyny po prostu nie „dostosowują się do sytuacji”?
Pochodzą ze środowisk, w których nie wzbudzają wielkiego zainteresowania wśród swoich rodziców, ich zachowanie jest popierane przez starsze rodzeństwo i odbierane ze śmiechem jakby bicie było niezłym żartem. Czy chłopiec wychowany w takiej rodzinie nie byłby również takim postrachem któregoś z gimnazjów?
Co do samego programu nauczania na czym właściwie ma polegać dobro gimnazjów?
Pierwsza klasa to powtarzanie podstawówki, w drugiej coś tam zaczynają robić nowego, a w trzeciej powtarzają materiał do egzaminu, czyli de facto znowu powtarzają podstawówkę i jeden roczek z gimnazjów. Jednym słowem 3 lata w plecy, 3 lata, w trakcie których Ci młodzi ludzie mogli spokojnie w podstawówce dalej zdobywać wiedzę, z tymi samymi nauczycielami i tymi samymi kolegami z klasy, wyrabiać swoje własne zdanie, poznawać nauczycieli, możne nawet znaleźć jakiegoś zaufanego, do którego będzie się potem przychodzić w odwiedziny nawet po studiach.
Tak mogło być, jednak chęć stworzenia czegoś innego, lepszego, nowszego była silniejsza. Szkoda, bo nie sądziłam, że stać nas, jako naród na zabieranie naszej młodzieży tylu lat ich dojrzewania, w których zdobyć mogą najwięcej wiedzy.
Gdyby zależało to ode mnie wprowadziła bym stary system 8+4. Nawet nauczyciele akademicy wypowiadają się, że z większą wiedzą przychodziła do nich, na studia, młodzież po tamtym systemie.
Niestety pewnie coś w tym jest…
Popularity: 14% [?]
Comments
Powered by Facebook Comments